Toen de schijnwerper doofde, wapperde rode zijde aan beide kanten van het podium en omhulde de hele zaal onmiddellijk met een diep gevoel van geschiedenis. Toen de acteurs die revolutionairen speelden, gewapend met houten geweren, door de rook en het vuur naar voren stormden, veegde een oudere man op de eerste rij stilletjes een traan uit zijn oog.
Van de geweerschoten bij de rivier tot die verklaring die meer dan zeventig jaar overstijgt, elke kreet resoneerde in de harten van het publiek. In de slotscène, toen de nationale vlag werd ontvouwd, barstte de hele zaal spontaan in applaus uit. Dat oorverdovende gebrul was geen toneelgeluid; het was de meest directe uiting van empathie van iedereen die aanwezig was voor dat baanbrekende tijdperk.
Dit was geen ver verhaal dat beperkt bleef tot boeken; dit waren de voetstappen van onze voorvaderen.